مثل رسول مهره سوزی نشوید

تهران- ایرناپلاس- روزی‌که رسول خادم به عنوان رییس فدراسیون کشتی گفت: «اگر توان مردانه ایستادن پای اعتقادات‌تان را ندارید، حداقل پای کشتی‌گیر بایستید. بگذارید بدون منت‌کشی از دیگران، با حفظ عزت، صادقانه تعلیق شویم!» را به خاطر دارید؟!

خطاب ما با امیررضا خادم، علیرضا حیدری و علیرضا دبیر مثلث افتخارات کشتی ایران است.

در آن روز خادم در خصوص محرومیت علیرضا کریمی و مربی‌اش به دلیل تصمیم‌گیری برای عدم رویارویی با ورزشکاران رژیم اشغالگر گفت: «اگر سیاست کشور بر عدم به رسمیت شناختن ورزشکاران رژیم اشغالگر و عدم رویارویی با ورزشکاران تیم‌های منتخب این رژیم است، پس پنهانی به حریف پیشین باختن و برای تهیه گواهی بیماری یا ضرب‌خوردگی، به درمانگاه‌ها و پزشکان در خارج از کشور مراجعه کردن چه معنایی دارد؟ اگر قرار است عدم رویارویی با ورزشکاران رژیم اشغالگر اصل باشد، پس چرا باید زمین و آسمان را به هم دوخت و هر آنچه داشت هزینه کرد تا بتوان با توجیه چرایی موضوع عدم رویارویی با نماینده رژیم اشغالگر، برای نهادهای بین‌المللی که به لطف ارسال فوری تمامی اخبار از داخل کشور، مستنداتی بیش از ما در اختیار دارند، از تعلیق گریخت؟»

** 8 مسابقه جهانی در سه ماهه اول سال جدید
مثلث افتخارات کشتی ایران، طبق برنامه‌هایی که از سوی روابط عمومی فدراسیون کشتی اعلام شد، تیم‌های ملی کشتی در سه ماهه اول سال 98 در 9 تورنمنت بین‌المللی و ٨ مسابقه جهانی در رده‌های سنی نوجوانان، جوانان، امید و بزرگسالان در رشته‌های آزاد و فرنگی حضور پیدا می‌کنند و بدون تردید در تمامی ٨ مسابقه جهانی، تیم‌های کشتی رژیم اشغالگر حضور دارند و کشتی‌گیران آن‌ها رقابت می‌کنند و هر لحظه ممکن است قرعه ناجوانمردانه به تیم ما بخورد، اما چه می‌شود کرد؟ قرعه است دیگر! آیا برای این موضوع فکری هم کرده‌اید؟!

** دیگر نمی‌توانیم ...
نکته‌ای که باید به آن توجه کرد، این است؛ با اتفاقی که در جریان کشتی علیرضا کریمی در لهستان افتاد، دیگر نمی‌توانیم گواهی پزشک تهیه کنیم. دیگر نمی‌توانیم به حریف خود عمدی ببازیم تا به نماینده رژیم اشغالگر نخوریم. باید با رفتاری صادقانه، در مواجهه با حریف این رژیم، بر اساس سیاست‌های ابلاغی کشورمان، رسماً از رویارویی با آن‌ها خودداری کنیم و صادقانه تبعات ناشی از آن را نیز بپذیریم. بعد هم به دنبال هزینه کردن همه داشته‌های بین‌المللی‌مان نباشیم که ما را تعلیق نکنند. چرا ما باید تمام اندوخته‌های حاصل از مناسبات بین‌المللی خود را، به جای کمک به بهبود شرایط و موقعیت فنی کشتی کشورمان، کمک به ارتقای جایگاه‌مان در داوری و کاهش حق کشی‌ها، وقف اصرار و خواهش برای تعلیق نشدن کشتی و اجازه ادامه فعالیت و حضور کشتی کشورمان در عرصه بین‌المللی کنیم؟ آیا برای این موضوع راهکاری دارید؟!

** توان پاسخ‌گویی دارید؟!
نکته دیگر این‌که همه کسانی‌که مسئولان اصلی این تصمیم‌گیری هستند، در چنین شرایطی نه تنها کوچک‌ترین نقشی در کمک به ورزشکار، مربی و فدراسیون مربوطه ندارند، بلکه خیلی راحت عقب می‌ایستند که به هیچ عنوان دیده نشوند. آن‌وقت در صفحات داخلی و خارجی شبکه‌های اجتماعی می‌بینیم که به کشتی‌گیر ناسزا می‌گویند، مربی‌اش را تحقیر می‌کنند و فدراسیون‌اش را بی عرضه می‌خوانند. در چنین شرایطی شما تنها هستید و باید سینه سپر کنید و پاسخ‌گوی افکار عمومی و هیجانات اجتماعی باشید. آیا فردا روزی‌که یک اتفاق مثل علیرضا کریمی رخ بدهد، شما توان پاسخ‌گویی را دارید؟!

** به دنبال راهکار باشید
قبل از آن که بخواهید وارد این کارزار شوید، اول راهکاری را پیدا کنید تا دیگر دچار مشکلات عدیده‎ای که گریبان‌گیر رسول خادم شد، نشوید تا کشتی ما با خیالی آسوده در رقابت‌های بین‌المللی و بدون دغدغه حضور پیدا کند. حیف است امیررضا خادم، علیرضا حیدری و علیرضا دبیر مثل رسول خادم مهره سوزی شوند. افرادی که به عنوان کاندیداهای کشتی نام خود را مطرح کرده‌اند به این موضوع توجه کامل داشته باشند، اولین راه برای اعتلای موفقیت کشتی ما در قله‌های جهانی و المپیک موضوع کشتی گرفتن یا نگرفتن با کشتی‌گیران رژیم اشغالگر است. شاید هم یکی از راهکارها این باشد که کشتی ما در مسابقاتی که در آن رژیم اشغالگر شرکت می‌کند، حضور نیابد تا یک کشتی‌گیر جوان کشورمان را محروم و مربی زحمتکشی که با دریافت ماهانه 100 هزار تومان حقوق، عاشقانه به تربیت جوانان کشورمان می‌پردازد، جریمه نکنند تا شما هم مثل رسول خادم مجبور نشوید با خواند این بیت شعر به کار خود پایان بخشید.

عشق آموخت که در خلوت مردانه خود
خون دل، بهتر از اندیشه دریا شدن است
در جهانی که همه اهل دروغ‌اند و ریا
آخر قصه عاشق، تک و تنها شدن است

یادداشت از مجید روان‌ستان