۲۰ آبان ۱۳۹۸،‏ ۱۴:۵۱
کد خبرنگار: 1893
کد خبر: 83549936
۱ نفر
از ضعف سخت‌افزاری تا بی‌اخلاقی و اشتباه داوری؛ همه مشکلات فوتبال نفتی

تهران- ایرناپلاس- لیگ نوزدهم در شرایطی آغاز شد که به بهانه نصب دوربین‌های استادیوم‌ها و بحث ایمنی هواداران، فوتبال دوستان با تأخیر شاهد آغاز رقابت‌ها بودند. اما اتفاقات چند وقت اخیر نشان داد مسئولان فوتبالی نه‌تنها از این تأخیر استفاده لازم را نبردند، بلکه فرصتی طلایی را از دست دادند تا باز هم شاهد بی‌نظمی‌های همیشگی فوتبال ایران باشیم.

فوتبال، ورزشی است که در همه دنیا علاقه‌مندان بسیاری دارد و بی‌شک پرطرفدارترین رشته ورزشی به شمار می‌رود. زمین سبز فوتبال برای مربیان مطرح و کاربلد مانند صفحه نمایشی است که خلاقیت‌ها و زیبایی‌های این ورزش را به عرصه نمایش می‌گذارند و میلیون‌ها علاقه‌مند و هوادار فوتبال را روی صندلی استادیوم‌ها و پای گیرنده‌های تلویزیونی میخکوب می‌کنند. اما همین ورزش با تمام ویژگی‌هایی که دارد، متأسفانه زشتی‌هایی نیز به همراه داشته که نمی‌توان از آن به‌سادگی گذشت.

باید قبول کنیم فوتبال ما با آن زیبایی که از آن سخن می‌گوییم، تفاوت و فاصله‌ای بسیار دارد. ما فوتبالی داریم که در آن همه چیز وجود دارد، از بازیکنان متعصب گرفته تا چهره‌هایی که با رابطه و دلال‌بازی به فوتبال وارد شده‌اند. فوتبالی که پس از برگزاری ۱۹ دوره هنوز نتوانسته بلیت‌فروشی خود را الکترونیکی کند، فوتبالی که در استادیوم‌های خود فضای مناسبی را برای اسکان و آرامش تماشاگران مهیا نکرده و برای دیدن یک بازی باید ساعت‌ها قبل به ورزشگاه وارد شد؛ چرا که هر که زوتر برود، جای بهتر می‌نشیند!

ضعف سخت‌افزاری تا سکوهای ملتهب

متأسفانه در فوتبال ما ضعف‌های سخت‌افزاری بسیاری وجود دارد. ما ادعای فوتبال حرفه‌ای داریم، اما رفتار و اصول حرفه‌ای را هنوز یاد نگرفته‌ایم. هزینه‌های حرفه‌ای می‌کنیم، اما برنامه حرفه‌ای نداریم و همین است که فرسنگ‌ها با فوتبال روز دنیا فاصله داریم.

در فوتبال ما به دلیل نبود همان امکانات اولیه، یک تماشاگر باید ساعت‌ها قبل از سوت بازی، وارد استادیوم شود تا جای بهتری را برای نشستن انتخاب کند. همین تماشاگر جرئت ندارد در زمان بین دو نیمه، جای خود را ترک کند، چرا که اگر برود، فردی دیگری جای او را خواهد گرفت و در یک کلام، چیزی به نام بلیت و شماره صندلی نه‌تنها برای او، بلکه برای فوتبال ایران تعریف نشده است.

در استادیومی که برای امکانات اولیه مانند تهیه غذای سالم، سرویس‌های بهداشتی و ... با کمبودهای بسیاری مواجه است، همین بلاتکلیفی ساعت‌ها به طول می‌انجامد و برخی عاشقان فوتبال را به افرادی پرخاشگر تبدیل می‌کند که اگر چیزی موافق میلشان نباشد، رفتاری همراه با خشونت و توهین را از خود بروز می‌دهند.

جریمه‌هایی که کارساز نشد

اقداماتی از جریمه گرفته تا توبیخ، از انجام بازی‌های بدون تماشاگر گرفته تا محروم کردن بازیکنان از بازی و ...  نه‌تنها کارساز نبود، بلکه بازهم شاهد ناهنجاری در فوتبال ایران بوده و هستیم و باید پرسید در چنین فضایی، بهترین اقدام چیست؟ باید پرسید آیا هزینه‌های گزافی که در بحث فرهنگی می‌شود، کارساز بوده است ؟ آیا این رفتارهای خشونت‌آمیز تجزیه و تحلیل شده و عوامل آن، ریشه‌یابی شده است؟

جریمه به‌عنوان یک نیروی بازدارنده حد و حدودی دارد و طبیعی است که بازخوردهای خاص خود را دارد، اما آیا همه چیز با جریمه حل می‌شود؟ واقعیت این است که ما باید فرهنگ فوتبالی خود را ارتقا بدهیم. سال‌های نه‌چندان دور در کشورهایی از جمله انگلیس، واکنش‌های تماشاگران برای تیم اجرایی بسیار مشکل‌ساز بود، اما امروز آن هواداران دو آتشه فوتبال که روزی به عنوان اوباش‌ فوتبالی مطرح بودند، در کمترین فاصله ممکن که شاید ۵ متر هم نباشد، بازی تیم‌های مورد علاقه خود را دنبال می‌کنند و هیچ اتفاقی هم نمی‌افتد و نیازی به فنس و توری هم نیست.

ما اگر فرهنگ فوتبالی هواداران را ارتقا بدهیم و آموزش‌های لازم را در کنار فراهم ساختن تمهیدات لازم به‌کار بگیریم، بی‌شک می‌توانیم بسیاری از مشکلات موجود را حل کنیم. فراموش نکنیم جریمه‌های نقدی و بی‌تأثیر برای فوتبالیستی که پولش از پارو بالا می‌رود، اثر مثبتی ندارد. مربی که با رفتارهای بحث‌برانگیز خود سکوهای ورزشگاه را ملتهب کرده و آنها را به اوج واکنش می‌رساند، شایسته چه رفتاری است و با او چگونه باید رفتار کرد؟

داوری‌هایی که صدای همه را درآورد

داوری در ورزش همیشه حرف و حدیث‌های بسیاری به همراه داشته؛ از تصمیم‌های سلیقه‌ای گرفته تا سوت‌هایی که شائبه برانگیز بوده، همه و همه جزو لاینفک ورزشی مانند فوتبال به شمار می‌رود.

این اتفاق بارها افتاده که در صحنه‌هایی مشابه، تصمیم‌هایی متفاوت را شاهد باشیم و این پرسش برای مخاطب ایجاد می‌شود که آیا این تفاوت در رفتار داوران، عمدی است یا سهوی!

اینکه داوری اشتباه کند، آن هم اشتباهی تأثیرگذار و باز هم در چیدمان داوری هفته بعد باشد، از همان نکاتی است که فقط در فوتبال ما دیده می‌شود و باید پرسید این اصرار برای چیست و با چه هدفی صورت می‌گیرد.

به‌عنوان مثال، در هفته نهم لیگ برتر فوتبال شاهد یکی از بدترین قضاوت‌ها بودیم و در مجموع مسابقاتی که طی روزهای آخر هفته برگزار شد، بیش از ۱۰ اشتباه تأثیرگذار از سوی داوران رقم خورد. اشتباهاتی که همه را به‌عنوان معترض به صدا در آورده و حتی گلایه‌مندی کارشناسان داوری را نیز به همراه داشته است.

دوربین‌هایی که قرار بود نصب شود اما ...

شروع لیگ به تأخیر افتاد، تأخیری که گفته می‌شد به دلیل نصب دوربین‌های استادیوم‌های ورزشی صورت گرفت، اما این مسئله مانند تمامی موارد دیگر، چندان جدی گرفته نشد و بازهم با بسیاری از کاستی‌ها، سوت آغاز لیگ زده شد.

نصب دوربین‌های استادیوم‌ها فقط به مسائل امنیتی معطوف نمی‌شود و هدف آن آرامش و امنیت هواداران فوتبال است، اگر اتفاقی در محیط استادیوم‌ها روی دهد، با همین دوربین‌ها به‌راحتی می‌توان مسئله را مورد بررسی قرار داد و دیگر نیازی نیست تا همه اهالی فوتبال را مخاطب قرار داد.  از سویی دیگر، برخی اقدامات مانند همین دوربین‌ها از جمله الزامات فیفا به شمار می‌رود، الزاماتی که به هر دلیل در فوتبال ما جدی گرفته نمی‌شود؛ آن هم در شرایطی که نوزدهمین دوره لیگ برتر را سپری می‌کنیم. 

از فوتبال دولتی تا فوتبال خصوصی

فوتبالی که بر پایه حمایت‌ها و کمک‌های دولتی پایه‌ریزی می‌شود، با فوتبالی که رأس آن بخش خصوصی است، تفاوت‌های بسیار دارد. مهم‌ترین رکن فوتبال دولتی آن است که برای درآمدزایی کار خاصی صورت نمی‌گیرد و بسیاری از عوامل رشد و توسعه فوتبال، آن‌طور که باید جدی گرفته نمی‌شود. اما در فوتبالی که بخش خصوصی در آن دخیل است و تصمیم‌گیر، شاهد اتفاقاتی هستیم که تمامی آنها بر اساس برنامه و کسب درآمد چیدمان شده است.در فوتبال خصوصی حتی ساعت بازی‌ها مهم است، چرا که باید بیشترین تعداد هوادار به استادیوم‌ها بیایند تا درآمد بیشتری حاصل شود. در این فوتبال کسب درآمد و چرخش مالی بالا مهم است و چیزی به‌عنوان خرید بازیکن بی‌کیفیت، هدر دادن پول، مدیریت‌های ناکارآمد و ... دیده نمی‌شود. در همین فوتبال، آرامش هوادار برای تصمیم گیران بسیار مهم است چرا که از همین هوادار تفاوت‌ها آغاز می‌شود.

متأسفانه در فوتبال ما چشم همه به دولت، وزارت ورزش و سایر نهادهای دولتی دیگر است. البته در این سال‌ها افرادی آمدند تا با حمایت بخش خصوصی رنگ و بویی دیگر به فوتبال بدهند، اما خیلی زود از چرخه فوتبال ایران کنار رفتند و امروز دیگر نام چندانی از آنها دیده نمی‌شود.

از آموزش لیدرها تا آرامش سکوها

یکی از عواملی که در فوتبال همیشه تأثیرگذار بوده، سکوها و رفتارهای تماشاگران است. کم ندیدیم سکوهای استادیوم‌ها و رفتاری که از صندلی‌های داغ ورزشگاه‌ها آغاز شده، حتی تا برکناری یک مربی هم پیش رفته است. حمایت‌ها و توهین‌های هواداران فوتبال چه بخواهیم و چه نخواهیم بر روند فوتبال ما که دولتی هم به شمار می‌رود، اثرگذار بوده و هست. اینکه هواداران صبور باشد، از توهین به تیم‌ها و قومیت‌های دیگر خودداری کنند، مسئله‌ای است که بی‌شک نیازمند آموزش صحیح و ارتقای فرهنگ عمومی است.

استادیوم‌های ورزشی ماهیت خاص خود را دارند. در این فضا به دلیل انبوه جمعیتی که در آن دیده می‌شود، فرد با هر طبقه اجتماعی که باشد، با توده جمعیت همراه شده و رفتارهایی را از خود بروز می‌دهد که حتی تصورش را هم نمی‌توان کرد. در این جمعیت پرشور، بهترین راه و روش این است که لیدرها را به شکلی صحیح آموزش داد تا آنها مسئولیت را بر دوش گرفته و آرامش را به سکوهای استادیوم‌ها باز گردانند، آرامشی که بیم آن می‌رود که روزی به خاطره‌ای خوش تبدیل شود .

فراموش نکنیم بسیاری از افرادی که در استادیوم‌ها دست به کارهای عجیب و غریب می‌زنند، افرادی هستند که در جایی دیگر و در فضای متفاوت، فرصت بروز احساسات خود را ندارند و استادیوم‌ها تنها محل برای خالی کردن احساسات این افراد به شمار می‌رود. این مسئله‌ای است که نباید از آن به‌راحتی گذشت، چرا که می‌تواند زمینه‌ساز بسیاری از اتفاقات دیگر باشد.

و کلام آخر

در اتفاقات مشابه شاهد رفتارهای متفاوت از سوی مسئولان فدراسیون هستیم. اگر توهینی می‌شود، اگر رفتارهایی به دور از فرهنگ و ادب از سکوهای ورزشگاه‌ها آغاز می‌شود، اگر مربی یا بازیکن با کلام یا رفتار خود، جو سکوها را متشنج می‌کند، آیا نباید برخوردی یکسان از سوی دست‌اندرکاران فوتبال شاهد باشیم؟ چرا در برخی از پرونده‌های فوتبالی شاهد تأخیر و تعلل بیش از حد هستیم و چرا سعی می‌کنیم با فرافکنی زشتی‌های فوتبال را در گوشه‌ای پنهان کنیم؟

روزی فوتبال ما مملو از چهره‌هایی بود که به‌عنوان اسطوره اخلاق از آنها نام برده می‌شد؛ نام‌هایی که حتی امروز و پس از سال‌ها همچنان قابل احترام و تکریم هستند. افرادی مانند دهداری ، چهره‌هایی که در تاریخ فوتبال ما و در ورزش ایران برای همیشه ماندگار شدند.

فوتبال ایران نیازمند بازنگری است. این بازنگری باید در همه بخش‌ها صورت گیرد و اگر کسی آن‌طور که می‌گوید، عاشق و علاقه‌مند این فوتبال است، باید سهم خود را در اصلاحات بپردازد.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
8 + 10 =