۲۵ آبان ۱۳۹۸،‏ ۱۵:۳۱
کد خبرنگار: 1901
کد خبر: 83557469
۰ نفر
باختیم، بد هم باختیم، اما منافع ملی را دریابیم

تهران- ایرناپلاس- تیم ملی فوتبال ایران در چهارمین دیدار خود در مرحله مقدماتی انتخابی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، نتیجه را به عراق واگذار کرد تا دومین شکست پیاپی خود را تجربه کند؛ شکستی که دل هر ایرانی را آزرد. به قول معروف باختیم، بد هم باختیم، اما اگر می‌خواهیم به جام جهانی برویم، نباید فرصت  را از دست بدهیم و به‌جای پیدا کردن مقصر، باید از تیم ملی حمایت کنیم تا شاید شانس حضور در قطر را داشته باشیم.

عراق، ایران، اردن

مشکلاتی که در عراق بود و پیگیری‌هایی که صورت گرفت، در نهایت منجر به آن شد که بازی از عراق به اردن منتقل شود، انتقالی که خیلی‌ها تصور می‌کردند به نفع فوتبال ما خواهد بود، اما نتیجه چیز دیگری را نشان می‌دهد. عدم آشنایی فوتبالیست‌های ما با جو اردن و حضور عراقی‌های بی‌شمار در این کشور، نه‌تنها کفه ترازو را به نفع ما سنگین نکرد، بلکه به اعتقاد برخی از کارشناسان، این جابه‌جایی به نفع تیم عراق تمام شد. البته با توجه به وضعیت کنونی داخلی عراق و انتقال بازی به کشوری ثالث، به نظر می‌رسید انگیزه این تیم آسیایی به‌مراتب بیشتر شده بود و در طول بازی نیز شاهد بودیم بازیکنان این تیم با چه روحیه‌ای برای برد و پیروزی تلاش می‌کردند و اغراق نیست اگر بگوییم در این زمینه، عراقی‌ها از ما بهتر بودند.

از امداد غیبی تا ساق‌های آسیایی

با نتایجی که در این گروه به دست آمد و دو شکست پیاپی برابر دو حریف دیرینه، حالا باید کمی به شانس و امدادهای غیبی هم امیدوار بود. البته ما دو بازی برگشت با عراق و بحرین در ایران داریم که به حمایت پرشور هواداران و البته شانس میزبانی امیدواریم؛ اما این کفایت نمی‌کند. امتیازهایی که از دست داده‌ایم،  کارمان را به‌جایی خواهد کشید که به غیر از امدادهای غیبی، باید نگاهمان به ساق بازیکنان کامبوج و هنگ‌کنگ هم باشد، چرا که نتایج سایر بازی‌ها برای ما بسیار اهمیت دارد. هر امتیازی که از تیم‌های مدعی گروه از دست برود، شانس تیم ایران را بیشتر خواهد کرد، اما آیا این شأن فوتبال ماست که برای حضور در جام جهانی، بخواهیم چشم به نتایج تیم‌های رده‌های سوم و چهارم آسیا داشته باشیم؟

شأن فوتبال ایران کجاست؟

تیم ایران بی‌شک یکی از تیم‌های قدرتمند و مطرح قاره پهناور آسیاست؛ تیمی که به‌واسطه حضور فردی مانند کی‌روش، در جهان نیز برای خود، اسم و رسمی پیدا کرد و بازی‌های درخشانی را از خود در جام جهانی به نمایش گذاشت. هر چند سیستم بازی کی‌روش دفاعی بود، اما باخت‌های خفیف برابر تیم‌های مدعی جهان از جمله اسپانیا کافی بود تا همه با احترام به نام ایران و فوتبال کشورمان نگاه کنند. با رفتن کی‌روش و آمدن مارک ویلموتس از همان اول هم مشخص بود که این تغییر مربی، تفاوت‌هایی را در چیدمان و نحوه بازی تیم ملی به همراه خواهد داشت، اما هیچ‌کس فکر نمی‌کرد دو بازی برابر بحرین و عراق، با این نتایج همراه باشد. بدون شک هر تغییراتی نیازمند زمان و صبوری است، آن هم روی نیمکت تیم ملی. ولی یک مسئله همه را نگران می‌کند، شأن و منزلت فوتبال ما کجاست و تا کی باید صبر کرد تا این تغییرات و نگاه جدید مربی تیم ملی، جواب بدهد؟

طبیعت ورزش برد و باخت است، یک روز می‌بری و یک روز شاید نتیجه را واگذار کنی، اما فراموش نکنیم مردم ما نسبت به برخی تیم‌های آسیایی مانند همین بحرین دل خوشی ندارند. این مسئله از حالت عادی خارج شده و شاید بیشتر به یک مسئله روحی و روانی تبدیل شده و عجیب است فوتبالیست‌های ما نیز با کوله باری از تجربه در دام این معضل گرفتار شده  و می‌شوند.

تیم ملی، هدفمند یا بی‌برنامه

تیم ملی فوتبال کشورمان ۱۹ شهریورماه اولین بازی خود را در گروه سوم مقدماتی آسیا برابر هنگ‌کنگ انجام داد، بازی خارج از خانه‌ای که با نتیجه دو بر صفر به سود شاگردان مارک ویلموتس به پایان رسید. ۱۸ مهرماه در ورزشگاه آزادی با ۱۴ گل و در یک بازی کاملاً یک‌طرفه، کامبوج را با شکست بدرقه کردیم تا با اختلاف گل خوبی به مصاف بحرین یا همان گربه سیاه فوتبال خودمان  برویم. اما از این جای کار، ورق برگشت. نتیجه عجیب و شکست یک بر صفر برابر این تیم حاشیه خلیج فارس، زنگ خطر اول را برای ما به صدا در آورد؛ صدایی که شاید به گوش خیلی‌ها نرسید و تصور کردند این فقط یک اتفاق بوده است.

روز پنجشنبه ۲۳ آبان ماه یک اتفاق دیگر هم برای ما رقم خورد. هنگ گنگ با همین تیم بحرین به تساوی بدون گل دست یافت و ما برابر یک حریف مدعی دیگر در این گروه، دو بر یک بازی را واگذار کردیم تا نشان دهیم آنچه در حال انجام است، یک اتفاق ساده نیست و باید هر چه سریع‌تر برای حل آن آستین‌ها را بالا زد.

مسئله‌ای که خیلی از کارشناسان به آن عقیده دارند، این است که تیم ملی بدون برنامه بازی می‌کند. برخی از بازیکنان سردرگم هستند و برخی دیگر آن چنان که باید وظایف خود را به‌خوبی انجام نمی‌دهند. تعلل و عدم تمرکز ملی پوشان نکته‌ای است که به‌راحتی می‌توان در طول بازی آن را مشاهده کرد و مشکل دیگر ما در پاس‌ها، تغذیه نادرست مهاجمان و از همه مهم‌تر، عدم هماهنگی در خط دفاعی است که باعث شده سه گل بخوریم و ۶ امتیاز حساس را از دست بدهیم.

عدم تدارک مناسب و تأخیر در برنامه‌های تیم ملی

یک مشکل بزرگ و همیشگی در فوتبال ما وجود دارد؛ تأخیر، تعلل و البته بی‌برنامه بودن. مشکل پرداخت پول به مربیان خارجی را که بخشی از آن به دلیل تحریم‌های ناعادلانه علیه کشور ما و فوتبال ملی است، اگر جدا کنیم، بخش دیگر آن مربوط به ضعفی است که در مدیریت ورزش ما نهادینه شده و هر بار هم این داستان تکراری ادامه دارد . البته این ضعف فقط مربوط به فوتبال ملی نیست و اگر پرونده‌های فوتبال ما در فیفا و محاکم بین‌المللی را مرور کنید، خواهید دید که در این بخش در حوزه مربیان و ورزشکاران برای خود اسم و رسمی داریم و عجب است که برای حفظ آبرو و اعتبار ورزش کشورمان هم اقدام عاجلی در این خصوص صورت نمی‌گیرد.

این بار هم شاهد همین اتفاق بودیم. مارک ویلموتس که آمدنش در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته بود هنوز نتوانسته با فوتبال ایران و فرهنگ خاص ما آشنایی لازم را پیدا کند. به اعتقاد برخی‌ها شاید مارک ویلموتس آن مربی که ما لازم داشتیم و نیاز داریم، نیست. شاید او نیاز به زمان بیشتری دارد تا به آنچه می‌خواهد، برسد، اما آیا این زمان در چنین شرایطی و در زمانی که درگیر انتخابی جام جهانی هستیم باید در اختیار او قرار می‌گرفت؟

ما بعد از بازی بحرین چند روز برای تیم ملی و هماهنگی میان نفرات وقت گذاشتیم؟ این که او یک مربی پروازی باشد و چند روز قبل از بازی مهمی مانند دیدار با عراق به ایران بیاید، آیا تصمیم درستی بود؟ آیا با تأخیر در روند آماده‌سازی تیم، نباید نگران روزهای آینده بود؟

ما یا نباید مربی خارجی بیاوریم یا اگر به فکر حضور چهره‌های خارجی در فوتبال کشورمان هستیم باید تمهیدات لازم را برای هزینه‌ها و حقوق آنها را نیز فراهم کنیم. او قراردادی را امضا کرده و طبیعی است که پول خود را بخواهد و ما نیز باید به تعهدات خود عمل کنیم. 

این همه اعتراض نشانه چیست؟

این که عراقی‌ها در لحظاتی از بازی به خشونت روی آوردند، بر کسی پوشیده نیست و شاید بارها این صحنه‌ها را از فوتبال حاشیه خلیج فارس دیده باشیم اما یک جای کار ایراد دارد و مسئله‌ای است که بارها از آن ضربه خورده‌ایم. چند سالی است بازیکنان ما رفتاری خارج از عرف فوتبال روز دنیا را به نمایش گذاشته‌اند.

اعتراض به تصمیم‌های داوری و هجوم همه‌جانبه به‌سوی او هم در تیم ملی و هم در تیم‌های باشگاهی ما به یک موضوع تکراری تبدیل شده است؛ مسئله‌ای که هم کارت‌های زرد و قرمز بی‌جهت را برای ما به ارمغان داشته و هم موجب شده درگیر و دار این اعتراض‌ها، حواسمان نباشد و گل دریافت کنیم مانند بازی با ژاپن.

متأسفانه به‌جای اداره کردن بازی و استفاده از فرصت‌هایی که داریم، به‌راحتی آب خوردن وارد حاشیه می‌شویم و همین مسئله بارها به ما و فوتبال کشورمان ضربات جبران‌ناپذیری را وارد کرده و باید بررسی کرد چرا این مسئله حل نمی‌شود؟

نکته مهم‌تر این است که بازیکنان ب تجربه ما که سابقه فوتبال در آن سوی مرزها را هم دارند، در این تنش‌ها حضوری پررنگ دارند و آنها نیز در موج این بی‌نظمی‌ها، سواری می‌کنند. چه چیزی در پشت این همه اعتراض و بی‌نظمی‌ها وجود دارد و چه پیامی را می‌خواهد انتقال دهد؟

امیدوار به روزهای خوش آینده

فعلاً عراق با ۱۰ امتیاز در صدر جدول قرار دارد، بحرین با ۲ امتیاز بیشتر از تیم ایران در جایگاه دوم است و تیم ملی فوتبال کشورمان نیز با ۶ امتیاز در رده سوم جای گرفته است. هنگ‌کنگ و کامبوج هم که شانسی در این گروه ندارند، با دو و یک امتیاز در رده‌های چهارم و پنجم قرار دارند.

همان‌طور که اشاره کردیم ما دو بازی مهم با عراق و بحرین داریم؛ دو بازی که باید در ورزشگاه بزرگ آزادی در روزهای ۱۵ و ۲۰ خردادماه و در مقابل هواداران پرشور فوتبال ایران برگزار شود. کسب ۶ امتیاز این بازی‌ها جدول را به نفع ما تغییر خواهد داد؛ به‌شرط آنکه این استرس حاکم بر تیم ملی بشکند و از نظر روانی تیم ملی به آرامش برسد.

ما همچنان به روزهای خوش آینده امیدواریم. فوتبال ما و مردم ورزش دوست ایران بارها در این شرایط قرار گرفته‌اند، اما از تلاش و کوشش دست نکشیده و برای موفقیت به میدان رفته‌اند. این بار هم می‌توانیم و از ملی پوشان کشورمان می‌خواهیم  با اقتدار و همان غیرت همیشگی به زمین بازی بروند و برای دل میلیون‌ها ایرانی عاشق، عملکردی درخشان را از خود به نمایش بگذارند.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
9 + 5 =