چرا باید در بین بهترین‌های آسیا قرار می‌گرفتیم؟

تهران- ایرناپلاس- کشور ما امسال پنج کاندیدا در بخش‌های مختلف بهترین‌های آسیا داشت: مهدی جاوید (فوتسال)، کتایون خسرویار (بهترین مربی زن)، علیرضا بیرانوند (بهترین بازیکن)، سردار آزمون (بهترین لژیونر آسیا) و فدراسیون فوتبال (در بخش الهام بخش). اما این بار دست ما از این امتیاز خالی ماند.

ضعف بزرگ فوتبال ما که سال‌های متمادی با آن دست به گریبان است، حضور افراد ناکارآمد در رأس مدیریت تیم‌های باشگاهی و مهم‌تر از همه فدراسیون فوتبال بوده که همچنان این قصه ادامه دارد .

در هفته‌ای که به انتهای آن رسیدیم، شاهد چند اتفاق ناگوار ورزشی، بخصوص فوتبالی بودیم. از شاهکار داوری دیدار بزرگ هفته دوازدهم لیگ برتر تا انتخاب نشدن هیچ‌یک از نامزدهای ایرانی در بهترین‌های سال ۲۰۱۹ آسیا و به آنها باید شکایت برانکو (همان فردی که برای نشاندنش روی نیمکت تیم ملی حاضریم هر غرامتی را بپردازیم) و همچنین شکایت ۸۰ صفحه‌ای ماریو بودیمیر (دستپخت برانکو برای جانشینی منشا) از باشگاه پرسپولیس آن هم در کنار رئیس فدراسیون پروازی! را اضافه کرد.

از اشتباه داوری بگذریم چون به گفته هدایت ممبینی رئیس دپارتمان داوری، محمدحسین زاهدی‌فرد، پنج هفته از قضاوت محروم خواهد بود. کمک داور و داور پشت خط هم چند هفته‌ای محروم هستند و یا به قول ممبینی استراحت می‌کنند که ظاهراً استراحت آنها قضاوت در لیگ‌های پایین‌تر است! مشکل داوری با این محرومیت حل شد. اما، برویم سراغ کاندیداهای بهترین‌های آسیا که ما پنج نامزد داشتیم و باید پرسید، چرا؟! در سال ۲۰۱۹ میلادی فوتبال ما چه شاهکاری داشته که ما مستحق کاندیدا شدن بودیم؟

فدراسیون فوتبال ما به همراه فدراسیون‌های فوتبال ژاپن و کره جنوبی نامزد دریافت بهترین فدراسیون سال آسیا در بخش الهام بخش بودند. دلیل این انتخاب معلوم نیست! ما که آخرین بار در سال ۱۹۷۶ قهرمان جام ملت‌های آسیا شدیم، آخرین بار در سال ۲۰۰۲ در مسابقات فوتبال بازی‌های آسیایی به عنوان قهرمانی رسیدیم، در مسابقات فوتبال زیر ۱۹ سال آسیا هم آخرین بار در سال ۱۹۷۶ با کره شمالی مشترکاً قهرمان شده‌ایم، در مسابقات فوتبال زیر ۱۶ سال و زیر ۱۷ سال آسیا هم هیچ!

در رقابت‌های لیگ قهرمانان آسیا هم هرگز قهرمان نشده‌ایم و از قهرمانی یک تیم ایرانی در رقابت‌های باشگاه‌های آسیا ۲۷ سال می‌گذرد! در سال ۱۳۷۱ برای آخرین بار تیمی به نام پاس تهران که به لطف برخی دیگر نامی از آن باقی نمانده، موفق شد عنوان قهرمانی این بازی‌ها را به دست آورد. در بخش فوتبال پایه کار خاصی صورت نداده‌ایم. چه به لحاظ اشتیاق و چه به لحاظ توسعه و نه تنها کاری انجام نداده‌ایم، بلکه برنامه‌ای هم نداریم.

در انتخاب سرمربی برای تیم ملی هم شاهکاری به خرج داده‌ایم که نگو و نپرس! مثل مربی پروازی، رئیس فدراسیون هم پروازی شده و برای بستن یا حتی فسخ قرارداد شخصاً به کشورهای ثالث سفر می‌کند و انگار نه انگار که ما یک کشور صاحب فوتبال هستیم! با این تفاسیر آیا استحقاق قرار گرفتن در جمع نامزدها را داشته‌ایم که حالا شایسته دریافت جایزه بهترین فدراسیون فوتبال سال آسیا در بخش الهام بخش باشیم؟! فدراسیون فوتبال ژاپن به دلیل شعار ندادن و عمل کردن سزاوار این عنوان بود.

فوتبال ایران در بخش بهترین مربی زن هم کاندیدا بود. کتایون خسرویار سرمربی زیر ۱۹ سال کشورمان در کنار آساکو تاکاکورا از ژاپن و سراتونگویان از تایلند سه گزینه کسب عنوان بهترین مربی زن بودند که این عنوان به تاکاکورا رسید. در این بخش توقعی نمی‌رفت. در بخش بهترین بازیکن فوتسال آسیا مهدی جاوید به همراه دو ژاپنی کاندیدا بود که در نهایت توموکی یوشیکاوا جایزه را برد. معمولاً در مراسم انتخاب بهترین‌ها افرادی موفق می‌شوند که از لحاظ موفقیت تیمی هم عملکرد خوبی داشته باشند.

وقتی تیم‌های ما در مسابقات مهمی که در سطح قاره برگزار می‌شود دوم یا سوم می‌شوند و یا حتی بدون عنوان جام را ترک می‌کنند نباید انتظار داشته باشیم بازیکنی از این تیم را به‌عنوان بهترین سال آسیا انتخاب کنند. سردار آزمون از کشور ما و عضو تیم زنیت به همراه ماکوتو هاسبه از ژاپن و عضو تیم اینتراخت فرانکفورت و سون هیونگ مین از کره جنوبی و عضو تیم تاتنهام نامزد بهترین بازیکن آسیا خارج از قاره بودند که جایزه به مهاجم کره‌ای رسید.

باید قبول کنیم با توجه به حضور سون هیونگ مین و ماکوتو هاسبه در دو تیم بزرگ از دو لیگ معتبر اروپا، آنها بیشتر از سردار که در یک لیگ نه چندان معتبر بازی می‌کند، سزاوار این عنوان بودند. بخصوص سون هیونگ مین که با تاتنهام به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یافت و حتی گل‌های ارزشمندی زد و با پاس گل‌های حساسی که برای این تیم داد، نقش مهمی در رسیدن تاتنهام به عنوان نایب قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا ایفا کرد.

و اما در بخش بهترین بازیکن سال آسیا خیلی‌ها علیرضا بیرانوند را شایسته این عنوان می‌دانستند که این نیز جای سوال دارد. چرا علیرضا باید مرد سال ۲۰۱۹ آسیا می‌شد؟! محمدحسن انصاری‌فرد و افشین پیروانی بر اساس چه منطقی گفته‌اند که حق بیرانوند بود تا بهترین بازیکن سال آسیا شود. انگار عادت کرده‌ایم همه چیز را غیر اصولی بخواهیم. تیم ملی ایران و یا پرسپولیس در این سال به عنوان قهرمانی آسیا رسیده‌اند که علیرضا بیرانوند باید به عنوان مرد سال آسیا انتخاب می‌شد؟

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 13 =