چه کسی باید از حق ورزش ایران دفاع کند؟

تهران- ایرناپلاس- ورزش ایران همواره از نبود افراد با نفوذ در مجامع بین‌المللی و فدراسیون‌های جهانی، ضربه خورده و خسارت‌های سنگینی داده است. پیامدهای عدم حضور در برخی موارد، ورزش ایران را دچار چالش‌هایی کرده که تبعات آن حتی چند سال به طول انجامیده و خسارت‌های بسیار مالی و معنوی، به همراه داشته است. اما چرا نمی‌توانیم کرسی‌های آسیایی و جهانی را در اختیار بگیریم؟ مشکل کجاست و چرا برای آن راه‌حلی پیدا نمی‌شود؟

بدون شک علت اصلی این عدم حضور، به خود ما بازمی‌گردد. متأسفانه عادت بدی که در ورزش ما نهادینه شده این است که با رفتن یک دولت، یک رئیس فدراسیون یا هر جابه‌جایی دیگر، سعی می‌کنیم افرادی که پیش از ما، دستی بر آتش داشته‌اند، به هر قیمت برکنار و خودمان یا افراد مورد اعتمادمان را جایگزین کنیم که این جریان، همیشه به ضرر ما تمام شده است. اما سؤال اینجاست که چرا از این عدم موفقیت‌ها، درس عبرت نمی‌گیریم؟ به‌عنوان مثال، با تغییراتی که در رأس یک فدراسیون روی می‌دهد، از افراد قبلی در مجامع بین‌المللی حمایت چندانی نمی‌شود تا عملاً کرسی یا کرسی‌هایی که در اختیار بوده به‌راحتی از دست برود. حال آنکه برای در اختیار گرفتن این فرصت‌ها، هزینه‌های زیاد و تعامل‌های بسیاری صورت گرفته تا این کرسی برای ورزش ایران تصاحب شود.

چرا برخی از آنهایی که ادعای دلسوزی در ورزش را دارند، فراموش می‌کنند این کرسی‌ها به‌نام ایران است و هر چه مدیران، ورزشکاران و صاحب‌نظران کشورمان در مجامع بین‌المللی صاحب مسئولیت شوند، برای ورزش ایران بهتر و مؤثرتر است.

آن روی سکه را هم باید دید، متأسفانه برخی از همین افرادی که کرسی‌های بین‌المللی را در اختیار دارند،  خود را وابسته به یک فرد یا شخص خاص می‌دانند و با رفتن او از ورزش، به‌نوعی در کردار و رفتار خود تغییراتی ایجاد می‌کنند که دود آن در نهایت به چشم ورزش ایران و اعتبار کشورمان می‌رود.

چه حق‌ها که از قهرمانان کشورمان پایمال شده

اگر مروری بر اخبار ورزش ایران داشته باشید، خواهید دید در چه رقابت‌های حساس و مهم ورزشی، به دلیل نبود افراد بانفوذ و تأثیرگذار، حق قهرمانان کشورمان پایمال شده و چه فرصت‌هایی که از دست رفته است و باید قبول کرد این مسئله، به یک رشته خاص بازنمی‌گردد و کل ورزش ایران را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

این مسئله را در رشته‌های فوتبال، وزنه‌برداری و کشتی بیشتر دیده‌ایم، عدم حضور چهره‌های تأثیرگذار یا از دست رفتن کرسی‌های بین‌المللی، همواره برای ورزش ما تبعات بدی به‌همراه داشته است. عدم میزبانی و ناداوری‌هایی که علیه ورزش ما صورت می‌گیرد، به دلیل نبود حضور افراد با نفوذ ایران در فدراسیون‌های جهانی و کمیته‌های مهم ورزشی است. واقعیت تلخ دیگر این است که در لابی کردن‌های ورزشی برای تصاحب صندلی‌های تأثیرگذار ورزش جهان، ضعیف عمل کرده و فرصت را در اختیار دیگران قرار می‌دهیم تا از بی‌توجهی ما، به‌خوبی بهره برده و فضایی به‌مراتب مؤثرتر برای خود ایجاد کنند.

عدم به‌کارگیری افراد خبره ورزشی در کمیته‌های بین‌المللی فدراسیون‌ها در بسیاری از مواقع، موجب شده تلاش‌ها و اقدامات صورت گرفته، ره به‌جایی نبرده و عملاً دست خالی بمانیم. شاید یکی دیگر از مشکلات ورزش ما این است که از چهرهای تأثیرگذار خود که در جهان ورزش هم شناخته شده هستند، استفاده نمی‌کنیم و سعی می‌کنیم از مسیری خارج از عرف و منطق، به کرسی‌های ورزشی تکیه بزنیم.

در ورزش کشورمان افرادی را داریم که مقبولیت و محبوبیت خاصی دارند. کمتر کسی در ورزش جهان است که با نام افرادی چون علی دایی، هادی ساعی، حمید سوریان، مهدی مهدوی‌کیا و ... غریبه باشد. این افراد به دلیل خوشنامی در ورزش جهان، از پتانسیل و ظرفیت‌هایی خاصی بهره‌مند هستند که باید از آن استفاده کرد. اما چرا این فرصت‌ها نادیده گرفته می‌شود؟

نکته مهم دیگر در این میان، مشکل در برقراری ارتباطات کلامی به دلیل عدم آشنایی به زبان‌های خارجی است. به همین دلیل، در بسیاری از موارد مسئولان ورزشی باید فردی آشنا به زبان همراه داشته باشند تا عملاً کار ترجمه را نیز انجام دهد و شاید حضور همین فرد سوم، باعث عدم نتیجه‌گیری در تعامل‌های خصوصی باشد.

شاید هنوز برخی از مدیران ورزشی ما به اهمیت این جایگاه واقف نبوده و نیستند. دیپلماسی ورزشی موضوع بسیار مهمی است که حداقل، روسای فدراسیون‌های ورزشی ما باید به آن اشراف کامل داشته باشند. بی‌راه نیست که فعالیت‌های برون‌مرزی ورزش ایران را با اقدامات و تلاش‌های وزارت امور خارجه، در یک مسیر و چارچوب قرار دهیم. همان‌طور که متولیان وزارت امور خارجه در تلاش برای برقراری ارتباط و تعامل با سایر کشورهای جهان هستند تا از حق و حقوق کشور ما دفاع کنند، در ورزش نیز باید این بستر و فضای مناسب ایجاد شود تا از بروز مشکلات احتمالی جلوگیری کرد.

شاهد از غیب رسید؛ فدراسیون کشتی و چالش کرسی خالی بین‌المللی

علاقه‌مندان به کشتی ایران، صبح روز چهارم آذرماه با یک موضوع غیرمنتظره روبه‌رو شدند؛ لغو مسابقات جام‌جهانی کشتی فرنگی در ایران. این خبر آنقدر عجیب بود که خیلی‌ها آن را باور نداشتند، اما با گذشت زمانی اندک و تأیید خبر، مشخص شد میزبانی ایران در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است.

کمیته اجرایی فدراسیون جهانی کشتی در هفته گذشته، جلسه‌ای در استانبول ترکیه برگزار کرد. جلسه‌ای که در کمال تعجب، نماینده‌ای از ایران در آن حضور نداشت و باید پرسید چرا این نشست، بدون حضور نماینده‌ای از کشورمان برگزار شد.

این‌طور که گفته می‌شود، در این نشست، دبیرکل فدراسیون جهانی کشتی، از امنیت ورزشکاران خارجی در ایران ابراز نگرانی کرده و به همین دلیل، میزبانی ایران را به‌تعویق انداخته است.

از این دست اتفاق‌ها در تاریخ ورزش ایران کم نبوده و نیست؛ شیطنت‌هایی که رخ می‌دهد تا به هر دلیل، ورزش ایران را تحت‌فشار قرار دهند و باید پرسید چه تمهیداتی برای جلوگیری از این جریان‌سازی‌ها، اتخاذ شده است.

از اعتراض‌ تا بازگشت دوباره میزبانی به ایران 

بعد از اعلام و تأیید این خبر، شاهد یک اتحاد و همدلی در مدیریت ورزش ایران بودیم. وزیر ورزش و رئیس کمیته ملی‌ المپیک به کمک کشتی آمدند تا احقاق حق کنند و دوباره میزبانی را به ایران باز گردانند.

کمک گرفتن از تمام ظرفیت‌های موجود، ارتباط با سفیران کشورمان و تعامل سازنده با تیم‌های صاحب‌نام کشتی، در نهایت جواب داد و قرار شد مسابقات جام‌جهانی کشتی فرنگی، دوباره در تهران برگزار شود، اما در زمانی دیگر. طبق اعلام قبلی قرار بود علاقه‌مندان به کشتی روزهای هفتم و هشتم آذرماه در سالن ١٢ هزار نفری آزادی به تماشای این رقابت‌ها بپردازند، اما باید دید این رقابت‌ها در نهایت، در چه روزهایی برگزار می‌شود.

آیا  جام‌جهانی کشتی فرنگی در ایران برگزار خواهد شد؟

مسابقات جام‌جهانی کشتی فرنگی باید تا قبل از پایان سال میلادی در تهران برگزار شود. این به معنای آن است که اگر در روزهای پایانی سال ۲۰۱۹ میلادی این رقابت‌ها برگزار نشود، عملاً باید قید آن را زد. آغاز سال نوی میلادی ۱۱ دی‌ماه ۱۳۹۸ خواهد بود و این به معنای آن است که ما حدود ۲۰  روز زمان داریم. با توجه به اینکه تمامی تمهیدات لازم از سوی ایران برای این میزبانی آماده شده، باید قبول کرد مشکل چندانی از بابت حضور مدعیان جهانی در تهران نداریم و در همین مدت اندک نیز می‌توانیم میزبانی شایسته برای این مسابقات باشیم.

اما مشکل بزرگ‌تر بحث حضور کشورهایی است که قرار است به تهران سفر کنند. بدون شک تیم‌ها برای حضور در چنین رویدادی، نیاز به آمادگی خود و ورزشکارانشان دارند که این مسئله، نیازمند زمان کافی است. به این نکته هم باید توجه داشت که هر چه به روزهای پایانی سال نزدیک شویم، قهرمانان صاحب‌نام کشتی ‌جهان به دنبال استراحت و ریکاوری برای رقابت‌های مهم سال آینده خواهند بود و تمامی این موارد، زمان پیش رو را بیش از پیش برای ما و ورزش اول ایران، فشرده‌تر خواهد کرد. با همه این موارد، این سؤال در ذهن ایجاد می‌شود که آیا جام‌جهانی کشتی فرنگی در ایران برگزار خواهد شد یا خیر؟ 

ضرر و زیان‌های ورزش ایران را چه کسی پاسخ می‌دهد

بدون شک برای برگزاری یک میزبانی شایسته و درخور توجه، نیازمند برنامه‌ریزی و تدارک همه‌جانبه هستیم که این مسئله چه از نظر مالی و از چه از نظر معنوی، هزینه‌های بسیاری را برای میزبان به همراه خواهد داشت.

فدراسیون کشتی کشورمان نشان داده هر زمانی که میزبان رویداد بزرگی بوده، به‌خوبی از پس از آن برآمده و به‌نوعی اعتبار و آبروی ورزش ایران را خریده است. در این میزبانی با توجه به تغییر زمان و ابهام در تاریخ برگزاری مجدد، بدون شک هزینه‌های بسیاری برای ورزش اول ایران به‌بار آمده که باید پرسید این هزینه‌ها را چه کسی باید پرداخت کند؟ اعتبار ورزش کشورمان چگونه جبران خواهد شد و سؤال‌های بسیاری که امیدواریم برای همه آنها پاسخ مناسبی باشد.

در تعامل خارجی مشکل داریم

اگر بخواهیم مشکل به‌وجود آمده را از زوایای مختلف بررسی کنیم باید به نقش تعامل با فدراسیون‌های جهانی و مجامع بین‌المللی نیز اشاره کنیم. اگر کمیته بین‌الملل فدراسیون کشتی، تعامل مناسبی با اتحادیه جهانی کشتی داشت آیا زودتر متوجه این ماجرا نمی‌شد تا قبل از نشست ترکیه، این مسئله، ختم به خیر شود و بتوان برای آن راه‌حلی پیدا کرد؟

متأسفانه در تعامل با بیرون از کشور خود، گاهی دچار اشتباه می‌شویم و راه را کج می‌رویم. شاید این به دلیل تفاوت فرهنگ‌ها باشد و شاید از افرادی بهره می‌بریم که تجارب کافی در این خصوص ندارند.

در انتخاب افراد دقت بیشتری کنیم

به نظر می‌رسد فدراسیون‌های ورزشی ایران باید دقت بیشتری در انتخاب افراد برای حضور در مجامع بین‌المللی و به دست گرفتن کرسی‌های مؤثر ورزشی داشته باشند تا با هرگونه تغییر و دگرگونی، دستخوش نابسامانی نشوند. اگر افرادی که برای در اختیار گرفتن کرسی‌های ورزشی، معرفی می‌شوند از افراد شناخته شده، مجرب و خوش‌نام و البته موفق باشند و با خرد جمعی انتخاب شده باشند، بدون شک برای ورزش ایران، قدم‌های بزرگی خواهند برداشت؛ چرا که آنها یاد گرفته‌اند منافع ملی را بر منافع شخصی ترجیح دهند و خود را فدای کشوری کنند که برای رشد و بالندگی آنها، هزینه‌های بسیاری کرده است.

یک فرصت طلایی برای احقاق حق کشتی

قرار است نماینده اتحادیه جهانی کشتی برای بازدید و نظارت بر رقابت‌های بین‌المللی کشتی آزاد و فرنگی نونهالان «جام روز جهانی کودک» به کشورمان سفر کند. این رقابت‌ها طبق برنامه باید در روزهای ۲۰ تا ۲۲ آذرماه در شهر الوند استان قزوین برگزار شود و بدون شک این حضور، می‌تواند فضای مناسبی را برای ایجاد تعامل و ارتباط بهتر ایجاد کند تا شاید حقی که از ورزش اول ما ضایع شده، دوباره به ما بازگردد.

فدراسیون کشتی در این روزها به دلیل مشکلات به وجود آمده نمونه‌ای بارز برای این مسئله است، اما فراموش نکنیم این مسئله تنها به این فدراسیون بازنمی گردد و کل ورزش ایران را در برمی‌گیرد و جا دارد با خرد جمعی برای تصاحب سکوهای مؤثر مجامع‌ بین‌المللی و فدراسیون‌های جهانی گام‌های محکمی برداریم.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
2 + 6 =