۲۳ دی ۱۳۹۸،‏ ۲۲:۵۰
کد خبرنگار: 3020
کد خبر: 83632657
۲ نفر

برچسب‌ها

بازتولید گفتمان «رستاخیزی» در رسانه ملی به بهانه تکریم حاج قاسم 

تهران- ایرناپلاس- اگر زمانی پادشاه قدرقدرت قوی شوکتِ!! کشور، می‌گفت هرکسی رستاخیزی نیست پاسپورت بگیرد و از ایران برود، حالا کارشناس‌شده‌های تازه از گرد راه رسیده گفتمان «ما از همه انقلابی‌ تریم»، در روزهایی که مردم ایران به احترام خون سردار رشید وطن تمام قد ایستاده‌اند، حرف آن شاه را تکرار می‌کنند.

اخیرا ویدئویی در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود که در آن یکی از چهره‌های آشنای تلویزیونی، در برنامه‌ای در رسانه ملی، به مناسبت تکریم شهید حاج قاسم سلیمانی، از گفتمانی نامشخص، به عنوان باور همه مردم ایران سخن می‌گوید و تأکید دارد هرکس این گفتمان را ندارد، از این کشور برود.  

در این ویدئو، زینب ابوطالبی از مجری‌های شبکه افق، در برنامه‌ای که در روز تشییع شهید حاج قاسم سلیمانی پخش می‌شود، می‌گوید: «من تأکید دارم که ما جنگ‌طلب نیستیم اما گفتمانی که به آن باور داریم اقتضائاتی دارد و گاهی می طلبد که ما حماسی و جهادی زندگی کنیم؛ گاهی که البته شاید بیش از گاهی. و من به شدت اعتقاد دارم که باید یک خرده دوز این جدیت را در زندگی‌مان و فاصله گرفتن از بعضی مادیت‌هایی که تابحال خیلی درگیرش شده‌ایم به دلایل مختلف، در این چهل سال متأسفانه برخی ترویجش کردند و خواستند که یک زندگی نه سیخ بسوزد و نه کباب را برای ما درست کنند که یک حد میانه معتدل به نظر عاقلانه برای ما تفسیر و تبیینش کردند. اما به برکت خونی که ریخته شد ما یک تکان جدی خوردیم که یا باید آن حرف‌ها را ببوسیم و کنار بگذاریم، ببخشید شاید توی دوربین من نباید این حرف را بزنم ولی اگر کسی اعتقاد ندارد، جمع کند از ایران برود.  برود همان جاهایی که همان رفاه و همان مدل زندگی را دارد و اگر اعتقاد داریم به نظرم باید جدی به میدان بیاییم. 
به نظرم امروز نشان دادیم که همه ما ایرانیان به یک مدل زندگی سلحشورانه احتیاج داریم و آن مدل را نیاز داریم....»

زینب ابوطالبی، مجری محجبه، بی‌حاشیه و نسبتا محبوب تلویزیون است که حدود دو دهه پیش با برنامه نوجوانانه نیمرخ، شهرتی در میان بچه‌های دهه شصت و هفتاد به دست آورد. او که پس از شهرت، مدتی از مقابل دوربین تلویزیون کنار رفت، در دهه ۹۰ با برنامه‌ «نیمه پنهان ماه» در شبکه افق دوباره به مقابل دوربین بازگشت. نکته جالب توجه برای کسانی که او را قبلا هم دیده بودند این بود که ابوطالبی حالا در دوره‌ای با ظاهر ساده و بی‌پیرایه در مقابل دوربین می‌نشست که عمده بانوان چادری مجری در تلویزیون، به هزار و یک نقش و نگار همراه با چادر آراسته‌اند و ابوطالبی، در عین سادگی، مقابل همسران شهدا می‌نشست تا نیمه پنهان سلحشوری مردانی را بگوید که برای میهن از جان خود گذشته‌اند. 

با همه این توفیقات، این روزها بنظر می رسد گویا قرار است او نیز با ایراد سخنان شاذ و جنجالی، از پله مجری برنامه های فانتزی یکباره صعود کرده و ورودش به جمع کارشناسان رسانه ملی کلید بخورد. 

از این پرسش‌ شاید شخصی و در عین حال ضروری بگذریم که «سرکار خانم ابوطالبی، رد زندگی سلحشورانه و جهادی و به دور از مادیت را در کجای زندگی شما می توان جست؟»؛ اما نکته مهم و محل تأمل در سخنان این تازه کارشناس، آن بخش‌هایی است که هرچند بر زبان یک بانوی جوان جاری شده که همه او را با یک برنامه فانتزی نوجوانانه می‌شناسند و حالا در قامت یک کارشناس، از باورهای یک ملت سخن می‌گوید و برای آنان خط و نشان می‌کشد، اما بر کسی پوشیده نیست که این نگاه و رویکرد در بخشی از طیف‌های فکری مدعی انقلابی‌تر بودن ریشه دارد؛ حتی اگر مانند زینب ابوطالبی، ندای درونشان در لابه‌لای کلماتشان بیرون بریزد که: من نباید این را مقابل دوربین تلویزیون بگویم! کسانی که نگاه تنگ خود را مرّ گفتمان مورد قبول همه مردم ایران می‌دانند و گفتمان طاغوتی «هرکس نمی‌خواهد پاسپورت بگیرد و برود»، را به جای گفتمان مورد قبول حاج ‌قاسم‌ها جا می‌زنند؛ حال آنکه بر هیچ یک از شنوندگان و مخاطبان سخنانشان مشخص نیست، آنچه آنان به عنوان گفتمان مورد قبول ایرانیان از آن دم می زنند و بی‌باوران به آن را محکوم به اخراج از کشور می‌دانند، دقیقا چیست و چه مختصاتی دارد؟! 

«خود مردم‌پنداری» بلایی است که این سال‌ها گریبان یکایک ما را گرفته است و این بلا اگر گریبان طیف‌های فکری نزدیک‌تر به قدرت را بگیرد، سرنوشتی جز سرنوشت طواغیت را برای ما رقم نخواهد زد.  

صفحات تاریخ بسیار نزدیک این کشور را باید ورق زد تا ببینیم زمانی طاغوت دوران چگونه با تبختر، مردم را به رستاخیز می‌خواند و می‌گفت: «هر کسی نمی‌خواهد عضو حزب رستاخیز شود پاسپورتش را بگیرد و برود.» این جمله‌ای بود که محمدرضا پهلوی بعد از اعلام نظام تک حزبی در ایران و تعطیلی همه احزاب در اسفند ۱۳۵۳، چشم در چشم مردم ایران رو به دوربین تلویزیون گفت.

امروز لازم است همه ما نگاه عبرت‌آموز به تاریخ داشته باشیم و پیش از همه، کسانی که قلبا و نه مصلحت‌اندیشانه و منفعت‌طلبانه، باورهایی نزدیک به لایه‌های قدرت و حاکمیت دارند و ضمنا ایران را برای «گفتمان بازتولید شده رستاخیز» می‌دانند، به این پرسش پاسخ دهند که چهل سال پیش، «از میان قشرهای مختلف و متنوع مردم» و «سازندگان رستاخیز» کدامیک مجبور به بستن چمدان خود و ترک ایران شدند؟ 

باور کنیم که ایران برای همه ایرانیان است؛ پدران و برادران ما، در جنگ، برای زندگی کردن و امنیت تنها بخشی از ایرانیان نجنگیدند و خونشان بر زمین جاری نشد.

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
3 + 3 =