آفت «تندروی» بر درخت انقلاب؛ بازخوانی اندیشه­‌های امام(ره) و رهبری

تهران- ایرناپلاس- زمان زیادی لازم نبود تا نتیجه تندروی برخی جریان­‌های افراطی منسوب به اصلاحات در برآمدن دولت نهم آشکار و کوهی از حسرت و دریغ بر ذهن و ضمیر طرفداران عجول و افراطی آن سال­‌ها آوار شد.

به گزارش ایرناپلاس، ۶ سال پیش از آن تاریخ در سال ۷۸ همزمان با آشکار شدن نشانه­‌های اولیه­ افراط و تفریط، گروهی از آبدیدگان­ سیاست دست به‌کار شدند و در فضایی به شدت غبارآلود، شالوده حزب «اعتدال و توسعه» را بنیان نهادند و نتیجه «تدبیر» آن سال­شان، برآمدن جوانه­‌های «امید» و پیدایی دولت روحانی و دوستان اعتدالی­اش بود، ۱۴ سال بعد.

ماجرای تندروها و حیات و مماتشان محدود به دهه ۷۰ شمسی نبود؛ این پدیده در همان نخستین ماه‌های پس از پیروزی انقلاب و دهه ۶۰  نضج گرفت و بارها از سوی امام(ره) مهار و نفی می­‌شد؛ آنها که اندک خاطره یا مطالعه­‌ای از حوادث دهه نخست جمهوری اسلامی به یاد دارند، جمله تاریخی امام(ره) را در نامه به آیت­‌الله مشکینی و خطاب به تندروهای انقلابی در ذهن دارند که فرمودند «به جوانان انقلابی­‌ام بفرمایید تندروی عاقبت خوبی ندارد» و تنها چند روز بعد دوباره تاکید کردند «سعی کنند تندروی نکنند که تندروی باعث شکست خودشان می‌شود»!
ایشان هیچ استثنایی برای افراطی­‌ها در هیچ ساحتی از جامعه قائل نبودند و خطاب به یک نهاد برآمده از انقلاب به صراحت فرمودند، مبادا «از بعضی جوان­‌های شما یک تندی، یک چیز مکروهی واقع بشود که مردم خوششان نیاید... در بین شما، جوان­‌های تندی هستند که باید آنها را تعدیل کنید».

رهبر معظم انقلاب نیز با بیانی روشن و غیرقابل تاویل، همگان را از هرگونه افراط و خروج از حدود قانون و شرع و گرفتاری در گرداب احساسات محض برحذر داشته­‌اند؛ ایشان بین انقلابی­‌گری یا آرمان­‌گرایی و تندروی تفاوت قائل بوده و می‌فرمایند: «آرمان‌گرائی به‌هیچ‌وجه به معنای در همه‌ زمینه‌ها پرخاشگری­‌کردن، برخی از واقعیات لازم و مصلحت‌های لازم را ندیده گرفتن، نیست».

ایشان، نظام رعایت مصالح کشور را یکی از مصالح مهم خوانده و سفارش می­‌کنند «هیچ منافاتی وجود ندارد بین انجام دادن وظائفی که جوانی و آرمان‌گرائی به انسان دیکته می­‌کند، و بین ملاحظه‌ مصالح مدیریتی کشور، ملاحظه‌ قانون، ملاحظه‌ تدبیر و درایت مدیریتی در کشور» و البته همانند بنیانگذار انقلاب «امکان تندروی برخی افراد و جوانان پرشور در میان نیروهای انقلابی به ویژه در مواقع حساس» را محتمل دانسته و تاکید می­‌کنند: «هیچ کس نباید کل بسیج و نیروهای انقلابی را به تندروی متهم سازد، اما این واقعیت نیز درست است که خودِ نیروهای بسیجی باید با اطاعت از توصیه‌های مقتدای خود، بهانه به دست دیگران نداده و با گرایش‌های تندروانه دیگران همراهی نکنند».

واقعیت اینکه، دولت حسن روحانی در برخی زمینه­‌ها از جمله تحریم خارجی و فشار تندروهای داخلی، تجربه بی­‌مانندی را می­‌گذراند؛ اضافه بر مصیبت کرونا و همه­‌گیری­‌اش، هیچ دولتی در تاریخ انقلاب به این اندازه تحت زشت­‌ترین و ناجوانمردانه­‌ترین تخریب­‌ها و تهاجم‌ها نبوده و از سوی برخی به اصطلاح اصولگرایان، بی­‌اصالتی و افراط را تاب نیاورده است. در یکی از آخرین نمونه­‌ها، در سالگرد جشن بزرگ و ملی پیروزی انقلاب، رئیس دولت و سخنران رسمی و اصلی مراسم، با هرزگویی و «مرگ» طلبی مواجه و از آن بی­‌سابقه­‌تر با حجمی عجیب از زشتی مضاعف و طلب­کاری روبرو شد!

تندروی در همه نظام‌های سیاسی بویژه در حکومت­‌های برآمده از انقلاب­‌های ایدئولوژیک، یک آفت ریشه­‌سوز و تدبیرگداز است؛ مطالعه تاریخ نظام‌های برآمده از انقلاب‌های دو سده اخیر نشان می­‌دهد، گاهی اینگونه افراط­‌گری­‌ها، خود تبدیل به بزرگ­ترین دشمن «ظاهرا خودی» شده و متاسفانه کلیت آبرو و آرمان­ اولیه را هدف می­‌گیرد.

تاریخ ۴۳ سال گذشته کشورمان نیز بارها تحت تاثیر افراط و تفریط­‌ها، فرصت­‌سوزی­‌ها و دشمن شادکن­‌ها بوده است؛ برخی کارشناسان ریشه اصلی تندروی را در فقدان یا بی­‌اعتنایی به قانون جست‌وجو می­‌کنند؛ برخی دیگر آن را به جهالت و تعصب کور منتسب می­‌دانند و گروهی حتی زمینه یا بروز و نمود «نفوذ» علیه ارزش­‌ها و اصول بنیادین انقلاب.

ریشه و نطفه­ بیماری و ناهنجاری تندروی و حاملان آن اما، هرچه باشد، هیچ حاصلی ندارد جز خسارت محض و جویدن کرم­‌وار درخت نظام و منافع ملی.
 تندروی و افراط در هر لباس و لوایی بر قامت هر جریان و گروهی (هرچند انگشت­‌شمار و معدود)، بسترساز کینه و نفرت در جامعه، عاملی تباهی­‌آفرین، قاون­‌سوز و صد البته هجمه به قلب امید ملی و تاروپودهای جامعه است.

حیات سیاسی تندروها در هیچ دوره­‌ای از انقلاب و حتی پیش از آن نه به سود دین و میهن بوده نه مورد پذیرش بزرگان و شخصیت­‌های محوری کشور؛ امام(ره) در قامت مرجعی دینی و رهبری کبیر، حتی تندروی در مبارزه با رژیم شاه را جایز نمی‌دانستند و از همان ابتدا، خط اصیل خود را از افراطی­‌های التقاطی جدا کردند.
در یکی از معیارهای مهم تشخیص افراط و افراطی در اندیشه مرحوم هاشمی رفسنجانی به عنوان یار دیرین امام و رهبری آمده که معتقد بود «شعارهای بلند و عمل­‌های کوچک مهم­ترین شاخص جریان­‌های تندروست»!

هرگونه تندروی در گفتار یا کردار موجب برهم زدن آرامش و امنیت جامعه است و به نظر می‌رسد ورود دستگاه قضایی به اینگونه ماجراها ضروری است زیرا قانون برای حفظ نظم و امنیت جامعه بوده و همه باید در چارچوب آن فعالیت کرده به آن ملتزم باشند؛ بویژه کسانی که بیشتر از بقیه تابلوی دفاع از انقلاب و ارزش‌های نظام را در دست دارند.

در پایان، برخی شعارگویان تندرو  و هتاکان را ارجاع می­‌دهیم به این فراز از سخنان رهبر معظم انقلاب، باشد که راهگشا باشد: «اینکه شما یک نفر را به عنوان ضد ولایت، ضد بصیرت، ضد چه، مشخص کنید، بعد یک عده‌ای راه بیفتند علیه او  شعار بدهند، مجلس را به هم بزنند، بنده با این کارها هم مخالفم؛ این را من صریح می­گویم... . بارها به مسئولان و کسانی که می­‌توانند جلوی این چیزها را بگیرند، تذکر داده‌ام. آن کسانی که این کارها را می­‌کنند، اگر واقعاً حزب‌اللّهی و مؤمن‌اند، خب نکنند. می‌بینید که تشخیص ما این است که این کارها به ضرر کشور است؛ این کارها به نفع نیست. با احساساتشان راه بیفتند اینجا، آنجا، علیه این شعار بدهند، علیه آن شعار بدهند؛ این شعاردادن‌ها کاری از پیش نمی­برد» ... .

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha